++++เป็นอักษรตัวที่ ๓ ในระบบอักษรธรรมล้านนา เป็นอักษรที่มีมีการใช้อย่างกว้างขวางหรือเป็นปรกติ แต่พบว่ามีการใช้ในคัมภีร์ใบลานซึ่งพบในจังหวัดแพร่และจังหวัดน่านเป็นส่วนใหญ่ ไม่ปรากฎบ่อยครั้งนักในเอกสารที่พบในจังหวัดเชียงใหม่หรือลำพูน ประกอบกับการใช้อักษร ฃ นี้ ยังไม่เด่นชัด เพราะเห็นว่าคำใดที่ใช้อักษรนี้เป็นพยัญชนะต้น คำดังกล่าวก็ใช้อักษร ข, ขร แทนได้โดยไม่ทำให้เสียงหรือความหมายต่างกัน และในการเขียนนั้น ก็มิได้มีหลักเกณฑ์ที่ตายตัวว่าจะต้องใช้อักษร ฃ นี้กับศัพท์ใด เพราะเห็นได้ชัดว่ามีการเขียนโดยใช้อักษร ฃ และ ข สับกันในศัพท์เดียวกัน และอยู่ในข้อความที่ใกล้เคียงกัน โดยเหตุนี้ ในพจนานุกรมนี้จึงอาจบันทึกได้ว่าเคยปรากฎการใช้อักษร ฃ นี้ในฐานะพยัญชนะต้นของคำในอดีต แต่ปัจจุบันไม่นิยมใช้แล้ว อันเป็นอุบัติการณ์อย่างเดียวกับที่เกิดขึ้นกับอักษร ฃ ในภาษาไทยนั้นนั่นเอง

++++และที่น่าสังเกตมากก็คือ การที่มีการเขียน ขร- ในกลุ่มคำจำนวนหนึ่งนั้น อาจเป็นร่องรอยของอักษร ฃ ก็ได้ เพราะอักษร ร ที่กำกับอยู่นั้น เป็นสัทสัญญลักษณ์ให้ออกเสียง ฃ และเมื่อร่องรอยการใช้อักษร ฃ ยังมีให้เห็นอยู่ หากจะตัดอักษรนี้ไปจากสารบบของคำ ก็ย่อมหมายถึงอาชญากรรมทางภาษาอย่างชัดแจ้ง ทำให้ต้องพยายามค้นหาคำที่อักษร ฃ นี้ขึ้น เพื่อให้เห็นอดีตแห่งอักษรศาสตร์ล้านนา และจากการศึกษาของศาสตราจารย์ Fang Kuei Li ท่านเห็นว่าอักษร ฃ นี้เป็นพยัญชนะสำคัญอันหนึ่งในภาษา ไทดั้งเดิม (ไทดั้งเดิม) ซึ่งมีเสียงเสียดแทรกและไม่ก้อง และท่านได้สันนิษฐานศัพท์ที่เคยใช้อักษรนี้เป็นพยัญชนะต้นได้ส่วนหนึ่ง ซึ่งอาจสถาปนารูปศัพท์ให้ตรงกันกับศัพท์สันนิษฐานไว้ดังปรากฎในพจนานุกรมเล่มนี้